e-therapy.gr http://e-therapy.gr Ψυχολόγοι Αθήνα - Πειραιάς | E-therapy | Η Ψυχοθεραπεία στο Προσκήνιο Sat, 20 Feb 2010 12:39:24 +0000 http://wordpress.org/?v=2.6.2 en http://e-therapy.gr http://e-therapy.gr//wp-content/themes/arthemia-premium 2/images/icons/favicon.ico e-therapy.gr Δράση για εργαζόμενες γυναίκες http://e-therapy.gr/?p=555 http://e-therapy.gr/?p=555#comments Fri, 08 Jan 2010 00:48:58 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=555 Αναγνωρίζοντας τον βεβαρημένο ρόλο της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία προχωρήσαμε στην υλοποίηση της δράσης “Ενίσχυση” που σκοπεύει στο να κάνει προσιτή την υποστήριξη των εργαζομένων γυναικών.

  • Αφορά μόνο εργαζόμενες γυναίκες ιδιωτικού-δημοσίου τομέα και ελεύθερες επαγγελματίες.
  • Πρόκειται για Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία σε ατομικές συνεδρίες με βάση το μοντέλο της ΓΣΘ
  • Οι συνεδρίες είναι διάρκειας 50 λεπτών και δεν ξεπαιρνούν τις 20 (εξαιρέσει ειδικών περιπτώσεων)
  • Πληροφορίες στα τηλ. 210 4523791 και 6945603852

Ενημερωτικό Φυλλάδιο

 

]]> http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=555 Ειδική δράση για Φοιτητές http://e-therapy.gr/?p=535 http://e-therapy.gr/?p=535#comments Wed, 09 Dec 2009 23:30:50 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=535  

Αναγνωρίζοντας τις αυξημένες ανάγκες των νέων για ουσιαστική αντιμετώπιση ψυχικών προβλημάτων εν τη γενέση τους, τίθεται σε εφαρμογή η ως άνω αναφερόμενη δράση.  Σκοπός της είναι να κάνει εφικτή την πρόσβαση των νέων σε ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες.

Στοιχεία της Δράσης             

  • Απευθύνεται σε φοιτητές - σπουδαστες ΑΕΙ - ΤΕΙ - ΙΕΚ
  • Προβλέπει την παροχή προσιτών οικονομικά ψυχολογικών-ψυχοθεραπευτικών υπηρεσιών
  • Απαραίτητη η επίδειξη βιβλιαρίου σπουδών ή πάσο
  • Περιορισμένος αριθμός θέσεων
  • Τηρείται αυστηρά σειρά προτεραιότητας
  • Οι παρεμβάσεις είναι σύντομες και στηρίζονται στο Γνωσιακό Συμπεριφοριστικό Μοντέλο Θεραπείας

     

    Κατηγορίες Προβλημάτων

     

  • Πανικός
  • Άγχος
  • Κατάθλιψη
  • Φοβίες
  • Θυμός
  • Έμμονες Ιδέες
  • Διαταραχές Διατροφής

    • Προβλήματα:

  • Ψυχοσωματικά
  • Σεξουαλικά
  • Σχέσεων
  • Επικοινωνίας
  • Προσαρμογής
  • Εξαρτήσεων 

    •  

    Ενημερωτικό Φυλλάδιο

    Άγγελος Ι. Ηλιόπουλος

    Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=535     Συνέδριο - Ψυχική Υγεία και Τηλεματικές Εφαρμογές http://e-therapy.gr/?p=527 http://e-therapy.gr/?p=527#comments Thu, 14 May 2009 21:03:38 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=527 Το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο που αφορά στην παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας στη νέα ψηφιακή εποχή.

    Περισσότερα για το Πρόγραμμα του συνεδρίου Εδώ

    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=527     Διπολικές Διαταραχές http://e-therapy.gr/?p=521 http://e-therapy.gr/?p=521#comments Tue, 07 Apr 2009 09:52:17 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=521 Οι Διπολικές Διαταραχές είναι ασθένειες που χαρακτηρίζονται από δύο ακραίες συναισθηματικές διαθέσεις: έξαρση και κατάθλιψη. Στην τυπική τους μορφή, οι ασθενείς περνούν από κύκλους ή φάσεις έντονης μανίας που εναλλάσσονται με κύκλους ή φάσεις βαθιάς κατάθλιψης. Ουσιαστικά, όμως, οι Διπολικές Διαταραχές είναι ένα φάσμα κλινικών εικόνων ποικίλης έντασης, συχνότητας και μορφής.
    Τα καταθλιπτικά επεισόδια των Διπολικών Διαταραχών κλινικά είναι όμοια με των (μονοπολικών) Καταθλιπτικών Διαταραχών. Επομένως, το βασικό διακριτικό στοιχείο των Διπολικών Διαταραχών είναι η έξαρση. Όπως και στην κατάθλιψη, η έξαρση περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα συναισθηματικών διαθέσεων, από τις φυσιολογικές καταστάσεις της ευφορίας και της χαράς μέχρι τις παθολογικές καταστάσεις της υπομανίας και μανίας. Ο όρος μανία υποδηλώνει υπέρμετρη έξαρση, υπερκινητικότητα, διέγερση και επιταχυμένο ρυθμό ομιλίας συχνά με διαταραγμένη σκέψη. Ο όρος υπομανία αναφέρεται σ’ ένα σύνδρομο παρόμοιο, αλλά όχι τόσο βαρύ ή έντονο όσο η μανία.
    Πολλοί κλινικοί αποδίδουν τον όρο «υπομανία» σε κλινικές καταστάσεις που δεν παρουσιάζουν ψύχωση, ενώ χρησιμοποιούν τον όρο «μανία» στις καταστάσεις που υπάρχει διαταραγμένη σκέψη.
    Βέβαια, ο όρος «έξαρση» χρειάζεται κάποια διευκρίνιση. Όσον αφορά την υποκειμενική αίσθηση και αντίληψη του ασθενή η κατάσταση της μανίας ή υπομανίας μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευχάριστη, καθώς αυτός νιώθει ανεβασμένος, ευτυχισμένος, ευφορικός, γεμάτος αυτοπεποίθηση και χαρά. Συνήθως, όμως, ο μανιακός (και λιγότερο ο υπομανιακός) ασθενής χαρακτηρίζεται και από έντονη ευερεθιστότητα, παρανοϊκότητα και οργή. Γι* αυτό θα είμασταν πιο κοντά στην πραγματικότητα αν μιλούσαμε για ανεβασμένη-διεγερμένη παρά για εξηρμένη διάθεση.

    Συμπτώματα της μανίας
    Ήδη περιγράψαμε αναλυτικά τα συμπτώματα των καταθλιπτικών επεισοδίων στις Καταθλιπτικές Διαταραχές. Η διάγνωση των Διπολικών Διαταραχών βασίζεται στην αναγνώριση των μανιακών επεισοδίων, οπότε είναι σημαντικό να περιγράψουμε τα συμπτώματα της μανίας και υπομανίας. Τα κύρια συμπτώματα παρουσιάζονται στον Πίνακα 1 και περιγράφονται παρακάτω:

    Πίνακας 1. Συμπτώματα της μανίας και υπομανίας
    • Διαταραχή της συναισθηματικής διάθεσης (ευφορία, ευερεθιστότητα)
    • Διογκωμένη αυτοεκτίμηση
    • Ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο
    • Πίεση λόγου
    • Διάσπαση της προσοχής
    • Αυξημένη δραστηριότητα/υπερκινητικότητα (κινητική ανησυχία, υπερβολική εμπλοκή κοινωνικά, στην εργασία, σεξουαλικά)
    • Υπερβολική εμπλοκή σε δραστηριότητες που μπορεί να έχουν οδυνηρές συνέπειες
    • Συναισθηματική αστάθεια
    • Παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις (στη μανία)

    Διαταραχή της συναισθηματικής διάθεσης.
    Ο μανιακός ασθενής συνήθως βιώνει ευφορία και αυτή η διάθεση είναι «κολλητική» στους γύρω του. Έτσι κατά τη συνέντευξη ενός μανιακού ασθενή μπορεί κανείς ασυναίσθητα να χαμογελάσει και να βρεθεί στην ανάγκη να συγκρατήσει μιαν παρόρμηση να γελάσει (είναι φυσικά αντιθεραπευτικό και αντιδεοντολογικό να γελάσει κανείς ή να κοροϊδέψει τον ασθενή). Η αντίδραση αυτή που νιώθει ο κλινικός θα πρέπει να τον κάνει να υποψιασθεί τη διάγνωση της μανίας. Για τους ανθρώπους του περιβάλλοντος του ασθενή είναι σαφές ότι η ευφορία του είναι υπερβολική και έξω από το χαρακτήρα του. Οι μανιακοί ασθενείς παρουσιάζονται ιδιαίτερα ενθουσιώδεις στις διαπροσωπικές τους αντιδράσεις, μιλούν στους πάντες και αναζητούν ανθρώπους για να μιλήσουν κατά ενοχλητικό και εξωπραγματικό τρόπο (τηλεφωνούν φίλους π.χ. στις τέσσερις το πρωί χωρίς να λογαριάζουν ότι κοιμούνται). θυμίζουμε και πάλι όμως ότι η προεξάρχουσα συναισθηματική διάθεση σε ορισμένους μανιακούς ασθενείς είναι η ευερεθιστότητα κι όχι η ευφορία. Ιδιαίτερα αν οι επιθυμίες του μανιακού ασθενή δεν τύχουν της δέουσας προσοχής, μπορεί αυτός ν’ απαντήσει με έντονη δυσφορία, εκνευρισμό, επιθετικότητα και ενδεχόμενα οργή και βία (από όπου και ο όρος «μανιακός»)-

    Διογκωμένη αυτοεκτίμηση.
    Την εξηρμένη συναισθηματική διάθεση συχνά συνοδεύει μια εξωπραγματική αίσθηση-εκτίμηση των ικανοτήτων και της σημαντικότητας του ατόμου. Μερικοί ασθενείς παρουσιάζονται απλώς με διογκωμένη και υπερβολική αυτοπεποίθηση και έλλειψη αυτοκριτικής. Άλλοι όμως αναπτύσσουν αίσθηση υπερεκτίμησης και υπεραξίας του εαυτού τους μέχρι το σημείο της εμφάνισης σαφώς εξωπραγματικών παραληρητικών ιδεών μεγαλείου. Έτσι, μανιακοί ασθενείς, μπορεί να φθάσουν να πιστεύουν ότι έχουν ειδική σχέση με το θεό, ότι έχουν ένα καταπληκτικό σχέδιο με το οποίο θα σώσουν τον κόσμο από την καταστροφή ή ότι έχουν μοναδικά ταλέντα ή ικανότητες (σε τομείς που δεν έχουν καν ειδικές γνώσεις) για το πώς π.χ. να αναμορφωθεί η Υγεία ή τα Ηνωμένα Έθνη κτλ. ή στο να συνθέσουν μουσική, να συγγράψουν ένα μυθιστόρημα κ.ο.κ.

    Ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο.
    Σχεδόν όλοι οι μανιακοί ασθενείς βιώνουν μιαν ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο, που είναι χαρακτηριστική και θα πρέπει να ρωτηθεί. Οι μανιακοί ασθενείς νιώθουν γεμάτοι ενέργεια και ενεργητικότητα παρά το ότι δεν ξεκουράζονται καθόλου ή πολύ λίγο. Δεν κουράζονται, δεν νιώθουν την ανάγκη για ανάπαυση και μπορεί να συνεχίζουν χωρίς ύπνο για μέρες χωρίς να αισθανθούν κούραση.

    Πίεση λόγου.
    Οι μανιακοί ασθενείς μιλούν σα να βρίσκονται κάτω από πίεση να βγάλουν τις λέξεις έξω. Μιλούν δυνατά και γρήγορα και συνήθως είναι δύσκολο να τους διακόψει κανείς. Το περιεχόμενο της ομιλίας τους μπορεί να είναι φυσιολογικό ή γεμάτο αστεία και λογοπαίγνια ή γεμάτο κατηγόριες, εχθρικότητα και υβρεολόγια. Συχνά οι μανιακοί ασθενείς μπορεί να έχουν θεατρικό στυλ, να χορεύουν και να τραγουδούν και να παρουσιάζονται αρκετά διασκεδαστικοί. Οι συνειρμοί και η επιλογή των λέξεων μπορεί να βασίζονται περισσότερο στους ήχους παρά στις ιδέες-σκέψεις με αποτέλεσμα να έχουμε ηχητικούς συνειρμούς (Δωσ’ μου ένα μήλο - δεν σε έχω φίλο - θα φας ξύλο).

    Φυγή των ιδεών (Ιδεοφυγή).
    Είναι οι απότομες αλλαγές από το ένα θέμα στο άλλο σε μια συνεχή ροή επιταχυμένου λόγου. Ο ασθενής κάνει συνειρμούς που είναι κατανοητοί, αλλά βασίζονται σε λογοπαίγνια, εξωτερικά ερεθίσματα ή άλλους τυχαίους παράγοντες. Αν η φυγή των ιδεών γίνει πολύ έντονη τότε ο λόγος γίνεται αποδιοργανωμένος και ακατανόητος.
    Διάσπαση της προσοχής συνήθως υπάρχει και εκδηλώνεται με ταχείες αλλαγές στην ομιλία ή στις δραστηριότητες σαν αποτέλεσμα ποικίλων άσχετων εξωτερικών ερεθισμάτων, όπως θόρυβοι ή επιγραφές ή εικόνες στον τοίχο κτλ.

    Αυξημένη δραστηριότητα / Υπερκινητικότητα.
    Περιλαμβάνει κινητική ανησυχία και υπερβολική εμπλοκή σε σεξουαλικές, ψυχαγωγικές, επαγγελματικές, πολιτικές, θρησκευτικές κ.ά. δραστηριότητες. Σχεδόν πάντα υπάρχει αυξημένη κοινωνικότητα με προσπάθειες για ανανέωση παλιών γνωριμιών και τηλεφωνήματα σε φίλους όλη τη νύχτα. Οι ασθενείς μπορεί ν’ αρχίσουν ταυτόχρονα πολλά σχέδια π.χ. να βάψουν το σπίτι τους, να γράψουν ένα μυθιστόρημα, να κάνουν γενική επισκευή τουαυτοκινήτου τους κτλ. - όλα την ίδια μέρα. Οπωσδήποτε αυτή η υπερβολική εμπλοκή δείχνει και έλλειψη κριτικής ικανότητας.

    Υπερβολική εμπλοκή σε δραστηριότητες που μπορεί να έχουν οδυνηρές συνέπειες.
    Η έλλειψη κριτικής ικανότητας μαζί με την υπερβολική διαχυτικότητα, το αίσθημα μεγαλείου και την εξωπραγματική αισιοδοξία μπορεί να οδηγήσουν τους ασθενείς σε πράξεις με οδυνηρές συνέπειες. Έτσι, π.χ. ένας μανιακός ασθενής μπορεί να ξοδέψει μια περιουσία ή ν’ αγοράσει του κόσμου τα πράγματα και να καταχρεωθεί ή να οδηγεί απρόσεκτα και επικίνδυνα, να φύγει ξαφνικά σε ταξίδι για να γυρίσει τον κόσμο, να παρουσιάσει αχαρακτήριστη σεξουαλική συμπεριφορά ή να στέκεται στις γωνιές του δρόμου και να ανοίγει ενοχλητικά συζήτηση με περαστικούς. Μπορεί επίσης να ντύνεται με χτυπητά ή προκλητικά ρούχα, να βάφεται (γυναίκες ασθενείς) χτυπητά ή απρόσεκτα και έντονα, να μοιράζει γλυκά, λεφτά κτλ.

    Συναισθηματική αστάθεια.
    Ορισμένοι μανιακοί ασθενείς περνούν γρήγορα από ευφορία σε θυμό ή κατάθλιψη, παρουσιάζουν δηλαδή ευμετάβλητη ή ασταθή συναισθηματική διάθεση. Οι μεταβολές ή διακυμάνσεις αυτές του συναισθήματος μπορούν να διαρκέσουν από λεπτά μέχρι ώρες, σπάνια περισσότερο. Μερικές φορές καταθλιπτικά και μανιακά συμπτώματα μπορεί να συμβαίνουν ταυτόχρονα ή να εναλλάσσονται γρήγορα κάθε λίγες μέρες.

    Παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις.
    Όταν υπάρχουν παραληρητικές ιδέες ή ψευδαισθήσεις το περιεχόμενο τους συνήθως είναι σαφώς σύμφωνο με τη συναισθηματική διάθεση π.χ. η φωνή του θεού εξηγεί στο άτομο την ειδική αποστολή του ή το άτομο καταδιώκεται λόγω κάποιας ειδικής σχέσης ή λόγω κάποιας συγκεκριμένης δύναμης ή ικανότητας.
    Λιγότερο συχνά το περιεχόμενο είναι ασύμφωνο με τη συναισθηματική διάθεση.

     

    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=521     Ένας ορισμός της Βουλιμίας http://e-therapy.gr/?p=517 http://e-therapy.gr/?p=517#comments Tue, 07 Apr 2009 09:13:15 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=517 Τα πρώτα διαγνωστικά κριτήρια για την Βουλιμία προτάθηκαν από τον Russel, ο οποίος όρισε τρία βασικά κλινικά χαρακτηριστικά της ψυχογενούς βουλιμίας (bulimia nervosa): “οι ασθενείς πάσχουν από ακατανίκητη και καταδυναστευτική παρόρμηση για υπερβολική κατανάλωση τροφής. Προσπαθούν να αποφύγουν την αύξηση του Βάρους τους προκαλώντας εμετούς, κάνοντας κατάχρηση καθαρτικών, ή και τα δύο συγχρόνως. Διακατέχονται από μια νοσηρή φοΒία ότι θα παχύνουν (Russel, 1979). Το 1983, ο Russel τοποθέτησε ένα επιπρόσθετο κριτήριο: “ένα προηγούμενο, έκδηλο ή λανθάνον επεισόδιο ψυχογενούς ανορεξίας” (Russel, 1983). Λίγα χρόνια αργότερα, δύο άλλοι Άγγλοι συγγραφείς, οι Fairburn και Garner (1986), πρόσθεσαν στα κριτήρια του Russel “τον ακραίο διατροφικό περιορισμό ως αντιστάθμισμα των Βουλιμικών επεισοδίων” και έδωσαν έμφαση σε ένα ουσιώδες χαρακτηριστικό των Βουλιμικών κρίσεων: “η αίσθηση απώλειας του ελέγχου της διατροφής, έχει μεγαλύτερη διαγνωστική αξία από τη συνολική ποσότητα της τροφής που καταναλώνεται κατά τις διατροφικές κρίσεις”. Στην αμερικανική ταξινόμηση των κλινικών διαταραχών, η πρώτη αναφορά στη Βουλιμία εμφανίζεται στο DSM-III (3η έκδοση του Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, American Psychiatric Association, 1980). Η εξέλιξη των κρίσεων της βουλιμίας περιγράφεται ως εξής: “κρυφή κατανάλωση υπερθερμιδικών και ευκόλως απορροφούμε-νων τροφών, (…) λήξη των επεισοδίων με κοιλιακούς πόνους, υπνηλία, παύση λόγω κάποιου εξωτερικού γεγονότος, ή πρόκληση εμετού”. Υπογραμμίζονται επίσης οι ψυχολογικοί παράγοντες που συνδέονται με τις διατροφικές κρίσεις: “φόβος μήπως τα άτομα δεν μπορέσουν να ελέγξουν την ποσότητα της τροφής που καταναλώνουν, θλίψη και υποτίμηση του εαυτού μετά τις Βουλιμικές κρίσεις”, “επαναλαμβανόμενες απόπειρες απώλειας βάρους μέσω πολύ αυστηρής δίαιτας, προκλητών εμετών, ή χρήσης καθαρτικών ή διουρητικών, καθώς και συχνές αυξομειώσεις του βάρους” που εμφανίζουν οι ασθενείς.
    Η αναθεωρημένη έκδοση του DSM-III-R (American Psychiatric Association, 1987), εισάγει ως κριτήριο τη συχνότητα και επιμονή των κρίσεων προκειμένου να μιλήσουμε για κλινικώς διαγνώσιμη βουλιμία, ήτοι: “τουλάχιστον δύο κατά μέσο όρο βουλιμικά επεισόδια ανά εβδομάδα, σε διάστημα τουλάχιστον τριών μηνών”, υπογραμμίζοντας μια υποκείμενη ψυχοπαθολογική συμπεριφορά, παρούσα και στην ψυχογενή ανορεξία: “υπέρμετρη και εμμένουσα ενασχόληση με το βάρος και το σχήμα του σώματος”.
    Τέλος, στο DSM-IV [American Psychiatric Association, 1994), αναθεωρήθηκε η καταλληλότητα και η εγκυρότητα των παραπάνω διαγνωστικών κριτηρίων, καθώς δημοσιεύθηκε μια σειρά κλινικών και επιδημιολογικών μελετών με μεγάλα δείγματα Βουλιμικών ατόμων (Dans-ky και συν., 1998, Flament και συν., 1998, Garfinkel και συν., 1998, Mitchell, 1998). Τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM-1V για την Βουλιμία, εμφανίζονται στο Παράρτημα 22. Τα αντίστοιχα κριτήρια της τελευταίας Διεθνούς Ταξινόμησης Ψυχικών Διαταραχών (CIM-10)3 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO 1993) συμπίπτουν απολύτως

    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=517     Λίγα λόγια για τη βουλιμία http://e-therapy.gr/?p=511 http://e-therapy.gr/?p=511#comments Tue, 07 Apr 2009 09:01:50 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=511 Ο όρος βουλιμία (boulimia/boulimie) ανάγεται στην αρχαιότητα. Προερχόμενος από τις ελληνικές λέξεις βους και λιμός, απαντάται στα κλασσικά ιατρικά και θεολογικά εγχειρίδια με μια σταθερή σημασία: της παθολογικής κατάστασης “αδηφαγίας” που οδηγεί στην κατανάλωση υπερβολικών ποσοτήτων τροφής. Αυτή η ιδιαίτερη διαταραχή στη διατροφική συμπεριφορά, εμφανίζεται στην ψυχιατρική και ψυχαναλυτική βιβλιογραφία εδώ τουλάχιστον και έναν αιώνα. Ο Lassegue, ήδη από το 1873, αναφερόταν σε μια “ακατανίκητη ψευδή όρεξη”, αντιπαραθέτοντας την στην ψυχογενή ανορεξία (Lassegue, 1873). Ο Janet (1908) περιέγραψε μια κατάσταση μεταξύ εναλλαγής φάσεων ανορεξίας και κρίσεων Βουλιμίας συνοδευόμενων από τύψεις, στους ανορεξικούς ασθενείς. Ο Abraham (1924) μίλησε για “αυξημένη στοματική ανάγκη”, ο Freud (1925), για “έμετο ως υστερική άμυνα κατά της διατροφής” και ο Finichel (1945), είδε την βουλιμία ως μια “τοξικομανία δίχως λήψη ναρκωτικών”.
    Εντούτοις, αν και οι βουλιμικές συμπεριφορές είναι γνωστές από παλιά, παρέμειναν για πολύ στο “περιθώριο” των ερευνητικών προσπαθειών που ήταν εστιασμένες κυρίως στην φυχογενή ανορεξία. Ο εμφανής χαρακτήρας της τελευταίας, η βιοτική απειλή που ενέχει και που καθιστά καθοριστική την πρόγνωση της, καθώς και τα έκδηλα σωματικά της συμπτώματα, σύντομα οδήγησαν στην αναγνώριση της ως σοβαρής νόσου. Επιπλέον, παρόλο που επί σειρά ετών η ανορεξία εθεωρείτο νόσος κυρίως ενδοκρινικής φύσης, η αποτελεσματικότητα των μέτρων αποχωρισμού από το οικογενειακό περιβάλλον στην αντιμετώπιση των πιο έκδηλων συμπτωμάτων της ανορεξίας, οδήγησε στην ενίσχυση των θεωριών περί ψυχογενούς προέλευσης της. Οι σύγχρονες αιτιοπαθογενετικές θεωρίες είναι συνθετότερες, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την αγχώδη και καταθλιπτική συννοσηρότητα όσο και την πιθανή νευροβιολογική βάση της νόσου, αλλά και το ρόλο των παραγόντων του κοινωνικού -γενειακού περιβάλλοντος.
    Η διάγνωση της βουλιμίας είναι δυσκολότερη. Ακόμη και ο άμεσος κύκλος του ατόμου πάσχει από βουλιμία ενδέχεται να μην εντοπίσει κάποια συμπτώματα, καθώς έχει συνήθως φυσιολογικό σωματικό βάρος, ενώ οι κρίσεις παραμένουν κρυφές. Εξάλλου, ακόμη κι όταν τα συμπτώματα είναι εμφανή, η σημασία και η βαρύτητα τους παραγνωρίζονται εύκολα ώστε να θεωρούνται ακόμη και από ορισμένους ιατρούς, ως “καπρίτσια” των κακομαθημένων παιδιών της κοινωνίας της αφθονίας. Έτσι, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η εκ νέου ανακάλυψη της βουλιμίας, κατά τη δεκαετία του 1970, βασισμένη στις αρχικές περιγραφές που προαναφέρθηκαν, έγινε σε σχέση με την ψυχογενή ανορεξία που ήδη αναγνωριστεί.
    Το 1971, οι Brusset και Jeammet περιέγραψαν τις βουλιμικές φάσεις κατά την εξέλιξη της εφηβικής ψυχογενούς ανορεξίας. Το 1979, ο Lawrence Igoin εξέδωσε το έργο “Η Βουλιμία και η Κακοτυχία της” (La Boylimie et son Infortune), επισημαίνοντας “το απίστευτο μαρτύριο που Βιώνουν αυτοί οι ασθενείς, οι οποίοι διαμαρτύρονται ότι “δεν κάνουν τίποτε το αφύσικο, απλώς … τρώνε” (Igoin, 1979). Το ίδιο έτος, στην Αγγλία, ο Russel όρισε τα διαγνωστικά κριτήρια και τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ψυχογενούς βουλιμίας, την οποία ερμήνευσε ως “μια δυσοίωνη παραλλαγή της ψυχογενούς ανορεξίας” (”Bulimia nervosa”: an ominous variant of anorexia nervosa”), (Russel, 1979). Σε αυτό το άρθρο, που αποτέλεσε Βασικό σημείο αναφοράς για τις μεταγενέστερες προσεγγίσεις, ο συγγραφέας περιγράφει την εξέλιξη δώδεκα περιπτώσεων ανορεξικών ασθενών σε αυτό που ονομάζει, κατ’ αναλογία της ψυχογενούς ανορεξίας, ψυχογενή Βουλιμία. Επιπλέον, αξιοσημείωτος σε αυτές τις πρώτες δημοσιεύσεις είναι ο δραματικός χαρακτήρας που αποδόθηκε σε μια παραμελημένη ως τότε παθολογία (εμφανή στις αναφορές στην “κακοτυχία” της Βουλιμίας και στην περιγραφή της ως “δυσοίωνης” παραλλαγής της ψυχογενούς ανορεξίας). Η σταδιακή αναγνώριση της πιθανότητας εμφάνισης Βουλιμίας πέρα και έξω από το πλαίσιο της ανορεξίας και, στη συνέχεια, οι πρώτες επιδημιολογικές μελέτες που διεξήχθησαν κατά τη δεκαετία του 1980, οι οποίες κατέδειξαν την ευρύτητα του φαινομένου (τρεις με πέντε φορές συχνότερη από την ψυχογενή ανορεξία) οδήγησαν, τελικά, στην εκτίμηση της Βαρύτητας της.
    Η αναγνώριση της συχνότητας εμφάνισης των Βουλιμικών συμπεριφορών αποτελεί πρόσφατο φαινόμενο, των τελευταίων είκοσι ή τριάντα χρόνων, ενώ οι ερευνητές συμφωνούν για την επικράτηση του πολύ περισσότερο απ’ ό,τι ισχύει για την ανορεξία. Χρειάστηκε, εντούτοις, η δημοσίευση πολυάριθμων άρθρων επί του θέματος, ιδίως σε ιατρικά περιοδικά και σε περιοδικά που απευθύνονταν κυρίως σε γυναίκες, προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την άρση της προκατάληψης και οι ενδιαφερόμενες να μπορέσουν, μέσα από τις περιγραφές που διάβαζαν, να αναγνωρίσουν το πρόβλημα τους και να κατανοήσουν ότι επρόκειτο για πάθηση και όχι για προσωπική “ιδιοτροπία”. Έτσι, η Βουλιμία θεωρήθηκε πρόβλημα δημόσιας υγείας και η βαρύτητα των πιθανών οργανικών, ψυχολογικών και κοινωνικών συνεπειών της έγινε ευρέως αποδεκτή. Το ενδιαφέρον για τη διερεύνηση της αιτιοπαθογένειας της βουλιμίας αυξήθηκε, ενώ η αναγνώριση αυτής της νέας “επιδημίας” ανάγκασε τους κλινικούς να προβληματιστούν, τόσο σχετικά με το ρόλο των κοινωνικών διαδικασιών, όσο και για τη φύση των ψυχολογικών φαινομένων στα οποία θα μπορούσε να αποδοθεί η σύγχρονη έξαρση της διαταραχής.

    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=511     Ενδοοικογενειακή βία http://e-therapy.gr/?p=507 http://e-therapy.gr/?p=507#comments Mon, 06 Apr 2009 19:17:56 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=507 Η βία έχει πολλαπλές μορφές, και αφορά ως επί το πλείστον τις γυναίκες και είναι ένας μηχανισμός καταπίεσης, και στοχεύει στον έλεγχο, εξουσία και υποταγή των γυναικών.
    Η βία είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής και πολιτικής θέσης της γυναίκας και του άνδρα και των κοινωνικών δομών, θεσμών καα της ιδεολογίας που κυριαρχούν στη κοινωνία μας, π. χ. πατριαρχίας
    Ο βιασμός, ως έσχατη μορφή βίας, και οι άλλες μορφές κακοποίησης είναι εγκλήματα βίας, που πλήττουν συνολικά τη γυναίκα, και εξευτελίζουν την προσωπικότητα της
    Οι προσωπικές και κοινωνικές αξίες, τα στερεότυπα, οι αποδόσεις μας επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας απέναντι στη γυναίκα που έχει υποστεί βία, ή
    βιασμό και την αντιμετώπιση μας, γι’αυτό και θα πρέπει να είμαστε ενήμεροι αυτών όταν δουλεύουμε με γυναίκες που έχουν υποστεί κάποια μορφή βίας.
    Πολλοί ειδικοί ψυχικής υγείας έχουν τη τάση να αρνούνται, να ελαχιστοποιούν ή να αποδίδουν αλλού τη βία κατά των γυναικών και να αγνοούν γενικά το θέμα της βίας κατά των γυναικών. Πολλές γυναίκες που έχουν υποστεί βία ή κάποια μορφή βίας, σεξουαλικής κακοποίησης ή βιασμού δεν μιλούν για τις εμπειρίες τους.
    Η βία κατά των γυναικών θα πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο των θεσμών, αξιών, στερεοτύπων, ανισοτήτων που υπάρχουν για τα δύο φύλα που είναι κυρίαρχες στην σημερινή κοινωνία Αγνοώντας τα συχνά μπορούμε να οδηγήσουμε τις γυναίκες σε δεύτερη θυματοποίηση.

    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=507     Η Ομοφυλοφιλία ως Διαγνωστική Κατηγορία http://e-therapy.gr/?p=424 http://e-therapy.gr/?p=424#comments Sun, 22 Mar 2009 14:22:32 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=424 Η θέση της «ομοφυλοφιλίας» ως διαγνωστικής κατηγορίας (διαταραχής) άλλαξε σημαντικά από το 1960. Στην πρώτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου για τις Ψυχικές Διαταραχές (DSM-I), που δημοσιεύτηκε το 1952 από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία, η ομοφυλοφιλία κατατασσόταν κάτω από την κοινωνικοπαθητική (sociopathic) διαταραχή της προσωπικότητας ως σεξουαλική παρέκκλιση και αποτελούσε παθολογική συμπεριφορά.
    Στη δεύτερη έκδοση του DSM-II, που δημοσιεύτηκε το 1968, δεν υπήρχε πλέον η κατηγορία της κοινωνικοπαθητικής διαταραχής της προσωπικότητας, αλλά η ομοφυλοφιλία παρέμενε ενταγμένη στις σεξουαλικές παρεκκλίσεις, ενώ τα άτομα με τις παρεκκλίσεις περιγράφονταν ως ανίκανα να αποκαταστήσουν φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά προς χάρη της παρεκκλίνουσας πρακτικής.
    Το 1973, μετά από πολλές διαμαρτυρίες των ομοφυλοφίλων και με την υποστήριξη πολλών ψυχιάτρων, η Αμερικανική Ψυχιατρική εταιρεία αποφάσισε να αφαιρέσει την ομοφυλοφιλία από τις διαγνώσεις των ψυχικών διαταραχών. Η απόφαση αυτή προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και το θέμα τέθηκε σε ψηφοφορία μεταξύ των μελών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, η οποία με ποσοστό 58% (λίγο περισσότεροι από 10.000 ψήφοι) επικύρωσε την απόφαση. Ωστόσο, η απόφαση αυτή δεν έγινε αποδεκτή από πολλούς ψυχιάτρους, όπως φάνηκε από μια ψηφοφορία που διεξήγαγε το περιοδικό Medical Aspect of Human Sexuality το 1977 και στην οποία από τους πρώτους 2.500 (εκτός των 10.000 που ψήφισαν) που απάντησαν, το 69% θεωρούσε την ομοφυλοφιλία ως παθολογική και όχι ως μια φυσιολογική ποικιλία. Παρόλα αυτά, η επίσημη άποψη παρέμεινε και στο DSM-IΙI, που δημοσιεύτηκε το 1980, η ομοφυλοφιλία δεν εμφανίζεται ως διάγνωση. Αναφέρεται όμως η εγωδιστονική ομοφυλοφιλία στην κατάταξη των ψυχοσεξουαλικών διαταραχών, με την έννοια ότι αποτελεί ψυχολογική διαταραχή μόνο για όσους ομοφυλόφιλους είχαν πρόβλημα. Τα διαγνωστικά κριτήρια της διαταραχής αυτής απαιτούσαν ο ομοφυλοφιλικός προσανατολισμός να είναι μια επίμονη και Βαθιά ριζωμένη άποψη του ατόμου, ήπια δυσφορική (δηλαδή, να μην είναι αρεστή στο άτομο), ενώ από μόνη της η σύγκρουση του ομοφυλοφίλου με την κοινωνία δεν αξιολογείται για τη διάγνωση.
    Η δέκατη έκδοση της Διεθνούς Κατάταξης των Διαταραχών και των Σχετικών Προβλημάτων, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ICD-10, περιλαμβάνει μια κατηγορία εγωδιστονικού σεξουαλικού προσανατολισμού κάτω από την επικεφαλίδα «Ψυχολογικές και Συμπεριφορικές Διαταραχές σχετιζόμενες με τη σεξουαλική ανάπτυξη και τον προσανατολισμό». Η επικεφαλίδα αυτή συνοδεύεται από υποσημείωση ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός από μόνος του δεν αποτελεί διαταραχή. Η εγωδιστονική κατηγορία ορίζεται ως εξής: «Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για τη σεξουαλική ταυτότητα ή την ερωτική προτίμηση, αλλά το άτομο επιθυμεί (θα ήθελε) να ήταν διαφορετικό εξαιτίας των συνοδών ψυχολογικών ή συμπεριφορικών διαταραχών και αναζητά θεραπεία για την αλλαγή του». Ωστόσο, στην αναθεωρημένη έκδοση του DSM-III-R (1987) και DSM-IV (1994), ο όρος εγωδιστονική ομοφυλοφιλία δεν υπάρχει ως διαγνωστική κατηγορία. Κάτω από τις σεξουαλικές διαταραχές μη προσδιοριζόμενες αλλιώς, μία από τις τρεις κατηγορίες περιλαμβάνει επίμονη και σημαντική δυσφορία για το σεξουαλικό προσανατολισμό. Δεν υπάρχει κανένα περαιτέρω σχόλιο ούτε αναφέρονται διαγνωστικά κριτήρια και, προφανώς, η κατάσταση θα μπορούσε να περιλαμβάνει και ετεροφυλόφιλους που έχουν δυσφορία για την ετεροφυλοφιλία τους (;) και… εύχονται να ήταν ομοφυλόφιλοι (!!!).
    Αν και οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές παράμετροι των μεταβολών αυτών είναι σαφείς, το κατά πόσο αντανακλούν και πλεονεκτήματα στην Ιατρική/Ψυχιατρική είναι λιγότερο σαφές. Η συνάφεια των ψυχικών διαταραχών στις ομοφυλοφιλικές αλληλεπιδράσεις είναι αλληλοσυγκρουόμενες και τουλάχιστον απαιτείται νέα επανατοποθέτηση. Ωστόσο, η εκδοχή ότι ο όρος εγωδιστονικός απομακρύνει από την ψυχοπαθολογία είναι αναξιόπιστη. Παραληρήματα και ψευδαισθήσεις είναι συχνά εγω-σύντονα και πολλές ψυχικές διαταραχές έχουν εκδηλώσεις που χαρακτηρίζονται εν μέρει ως εγω-σύντονες.
    Eίναι, ωστόσο, τουλάχιστον περίεργο μια επιστημονική εταιρεία να ορίζει με ψηφοφορία (ακόμα και αν ψηφίζουν υποτιθέμενες αυθεντίες) αν μια κατάσταση αποτελεί διαταραχή ή όχι. Η ιστορία επιστημονικών διενέξεων που φορτίζονται με συναισθηματισμούς δεν διευκρινίζεται, παρά με καθαρές σκέψεις και ορθολογική αξιολόγηση των δεδομένων.
    Η πολιτική ευαισθησία δεν έχει πια κανένα σκοπό όταν αναφέρεται σε επιστημονική πληροφόρηση και στη μελέτη του σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι ωστόσο αδικαιολόγητη κάθε προσπάθεια διαστρέβλωσης της κατανόησης της αιτίας ή των αιτίων της ομοφυλοφιλίας με τη δικαιολογία της αποφυγής του στίγματος, της ταλαιπωρίας ή των διακρίσεων.
    Όλες οι ανθρώπινες συμπεριφορές έχουν αίτια και λόγους, ανεξάρτητα από το αν η συμπεριφορά καθορίζεται ως φυσιολογική ή αφύσικη. Η ομοφυλοφιλία γίνεται καλύτερα αντιληπτή ως ένα τελικό κοινό μονοπάτι σεξουαλικής δραστηριότητας που παρουσιάζει πολλές διαφορετικές πηγές, μερικές συγκρουόμενες, μερικές μη συγκρουόμενες και αρκετές όπου μονάχα υποθέσεις είναι δυνατές.

     

    Πηγή: Η σεξουαλική συμπεριφορά του ανθρώπου εκδ. Βητα

    E-therapy : Ψυχοθεραπεία - Συμβουλευτική - Ψυχική Υγεία - Ψυχικές Διαταραχές - Αυτοβοήθεια - Ψυχολογία
    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=424     Πεποιθήσεις για τη σχέση http://e-therapy.gr/?p=431 http://e-therapy.gr/?p=431#comments Thu, 19 Mar 2009 00:12:47 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=431  Οι παραδοχές είναι πεποιθήσεις που έχει ο καθένας σχετικά με τα χαρακτηριστικά των ατόμων και των στενών σχέσεων (π.χ. παραδοχές για τα τυπικά χαρακτηριστικά αντρών και γυναικών). Δηλαδή οι παραδοχές αναφέρονται στο πώς κάθε άτομο πιστεύει ότι λειτουργεί ο κόσμος και οι άνθρωποι (Baucom & Epstein, 1990). Για παράδειγμα, κάθε άτομο συνήθως δημιουργεί μία εικόνα για το σύντροφο του - ποιος είναι, πώς συμπεριφέρεται, τι του αρέσει και τι δεν του αρέσει. Αυτές οι παραδοχές στη συνέχεια μπορεί να αποτελέσουν τη βάση πάνω στην οποία θα γίνουν οι αποδόσεις συγκεκριμένων συμπεριφορών του συντρόφου. Έτσι, αν ο Κώστας θεωρεί ότι η Ιωάννα νοιάζεται για αυτόν και εκείνη ξεχάσει τα γενέθλια του, τότε μπορεί να το αποδώσει στο ότι είναι υπερβολικά απορροφημένη από τη σοβαρή ασθένεια του πατέρα της. Κατά συνέπεια, οι βασικές πεποιθήσεις που αναπτύσσει κανείς για το σύντροφο του και για τη σχέση μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος βιώνει ορισμένες συμπεριφορές ή γεγονότα.

    Αρκετές παραδοχές για το σύντροφο μας και για τη σχέση φαίνεται να παίζουν ουσιαστικό ρόλο στο κατά πόσο θεωρούμε ανταποδοτική μία μακροχρόνια στενή σχέση. Σε αυτές τις παραδοχές συγκαταλέγονται και το ότι ο σύντροφος μας είναι ειλικρινής, αξιόπιστος, προβλέψιμος, αφοσιωμένος, και το ότι μας παρέχει ασφάλεια και υποστήριξη. Στην πράξη, τα αρνητικά γεγονότα που διαψεύδουν αυτές τις βασικές παραδοχές για το σύντροφο ή τη σχέση βιώνονται ως τραυματικά (Gordon & Baucom, 1999). Για παράδειγμα, μία εξωσυζυγική σχέση μπορεί να είναι δυσβάσταχτη, εν πολλοίς γιατί διαψεύδει τις παραδοχές ότι ο σύντροφος είναι αξιόπιστος, ειλικρινής και αφοσιωμένος, και βάζει το καλό της σχέσης πάνω από όλα. Μία σημαντική πλευρά της βοήθειας μας προς τα ζευγάρια, προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τέτοια τραύματα, είναι να τα στηρίξουμε στην ανάπτυξη νέου συστήματος παραδοχών για το σύντροφο. Όταν οι παραδοχές διαψεύδονται, το άτομο δεν ξέρει πια με ποιον τρόπο να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά του συντρόφου του ή πώς να συμπεριφερθεί το ίδιο. «Δε σε γνωρίζω. Δεν είσαι αυτός που νόμιζα ότι ήξερα. Δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη σχέση μέχρι να καταλάβω ποιος είσαι».

    Το προηγούμενο παράδειγμα δείχνει πόσο μπορεί να μπερδευτεί ένας σύντροφος όταν οι παραδοχές του για τον άλλο διαψευστούν. Επιπλέον, τη στιγμή που ένα ζευγάρι αναζητά θεραπεία, έχει ήδη αναπτύξει ένα σύστημα ξεκάθαρων και πολύ αρνητικών παραδοχών. «Είναι ένα εγωκεντρικό, επιθετικό  μαμμόθρεφτο, που παθαίνει κρίση όταν οι ζωές των άλλων δεν περιστρέφονται γύρω από τις επιθυμίες του». Με τέτοια εικόνα του συντρόφου είναι κατανοητό γιατί τα προβλήματα του γάμου αυτοαναπαράγονται στο διηνεκές. Όταν βλέπουμε έτσι το σύντροφο, αυτό θα επηρεάσει την προσοχή, τις αποδόσεις, τις προσδοκίες, τις συναισθηματικές αντιδράσεις και τις συμπεριφορές μας προς αυτόν. Ουσιαστικός στόχος για το θεραπευτή ζευγαριών, σχεδόν οποιουδήποτε θεωρητικού προσανατολισμού, θα ήταν να βοηθήσει το άτομο να επανεκτιμήσει τη λογική και την εγκυρότητα των παραδοχών του.

    Αν και τα δεδομένα μας δεν επαρκούν, ορισμένες πολιτισμικές ομάδες ενδεχομένως να διαφέρουν ως προς τις παραδοχές τους για τις σχέσεις και στα δύο φύλα. Για παράδειγμα, αρκετοί ερευνητές έχουν καταλήξει ότι οι Αφροαμερικανές, εκτός από τις θετικές παραδοχές που κάνουν για τη φυλετική τους ομάδα, στο σύνολο τους τείνουν να βλέπουν τους Αφροαμερικανούς ως λιγότερο υπεύθυνους και αξιόπιστους από όσο θα επιθυμούσαν (Braith-waite, 1981, Cazenave, 1983, Joseph & Lewis, 1981, Turner & Turner, 1974). Κάποιοι Αφροαμερικανοί φαίνεται επίσης να έχουν αρνητικές παραδοχές για τις Αφροαμερικανές. Ο Cazenave βρήκε ότι οι Αφροαμερικανοί της μεσαίας τάξης τείνουν να πιστεύουν ότι στις γυναίκες της φυλετικής τους ομάδας δίνονται περισσότερες ευκαιρίες και ότι η αυξανόμενη δύναμη που έχει κερδηθεί από τις Αφροαμερικανές έχει συμβάλει στο να έχουν οι ίδιοι μειωμένη αίσθηση ελέγχου της ζωής τους (Willis, 1990). Παρ’ ότι τέτοιες παραδοχές μπορεί να είναι καταστροφικές για τις στενές σχέσεις, οι θεραπευτές πρέπει να κατανοούν το κοινωνικό πλαίσιο και τα βιώματα που έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση τέτοιων πεποιθήσεων.

     

    E-therapy : Ψυχοθεραπεία - Συμβουλευτική - Ψυχική Υγεία - Ψυχικές Διαταραχές - Αυτοβοήθεια - Ψυχολογία
    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=431     Πάσχω από κάποια αγχώδη διαταραχή; http://e-therapy.gr/?p=411 http://e-therapy.gr/?p=411#comments Tue, 17 Mar 2009 20:41:47 +0000 admin http://e-therapy.gr/?p=411

    Οι Αγχώδεις Διαταραχές περιλαμβάνουν τις παρακάτω διαταραχές :

    • Διαταραχή Πανικού Με ή Χωρίς Αγοραφοβία
    • Ειδική Φοβία
    • Κοινωνική Φοβία
    • Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή
    • Διαταραχή Μετά Από Ψυχοτραυματικό Στρες
    • Διαταραχή Από Οξύ Στρες
    • Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή
    • Διαταραχή Οφειλόμενη σε Γενική Ιατρική Κατάσταση
    • Αγχώδης Διαταραχή Προκαλούμενη από Ουσίες
    • Αγχώδης Διαταραχή Μη Προσδιοριζόμενη Αλλιώς

     

     

    E-therapy : Ψυχοθεραπεία - Συμβουλευτική - Ψυχική Υγεία - Ψυχικές Διαταραχές - Αυτοβοήθεια - Ψυχολογία
    ]]>     http://e-therapy.gr/?feed=rss2&p=411